Πριν από λίγο καιρό εξήγησα πόσο σημαντικό είναι τα ανώτερα στελέχη μιας εταιρείας να κάνουν ένα διάλειμμα – ή να αφήνουν τα γραφεία τους μία στο τόσο και να κάνουν μια βόλτα στην επιχείρησή τους, από το εργοστάσιο έως το λογιστήριο, για να γνωρίσουν καλύτερα το προσωπικό τους. Ένας φίλος μου, ωστόσο, με έβαλε σε σκέψεις: «Έχεις απόλυτο δίκιο, Κώστα , ωστόσο υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι καλύτερο να μένουν κλειδωμένοι στα γραφεία τους».
Μου είπε για μια πρώην συνεργάτιδά του, διευθύνουσα σύμβουλο, η οποία έκανε συχνά επισκέψεις στο προσωπικό της, αλλά συχνά με καταστροφικά αποτελέσματα. Έδειχνε να μην μπορεί να εκφράσει αποτελεσματικά την εκτίμησή της για τις προσπάθειες των εργαζομένων. Οπουδήποτε πήγαινε, άφηνε πίσω της αποθαρρυμένους εργαζομένους, επειδή τους επαινούσε με βαριά καρδιά. Όπως οι Ιταλοί συνήθιζαν να δηλώνουν ότι «Τουλάχιστον ο Μουσολίνι έκανε τα τρένα να φεύγουν στην ώρα τους», η προσπάθεια αυτής της CEO να πει σε κάποιον μια καλή κουβέντα ήταν τόσο καχεκτική που καλύτερα να μην την έκανε καθόλου.
Οι οικογένειες έχουν μεγάλη εμπειρία σε αυτήν τη συγκεκριμένη μορφή τέχνης. Ένας συγγενής που έχει δουλέψει σαν σκλάβος για να οργανώσει ένα καλό δείπνο, μπορεί να ακούσει από το μικρό παιδί της οικογένειας κάτι σαν: «Το γλυκό ήταν φανταστικό!» –κομπλιμέντο που αφήνει το εξής υπονοούμενο: «… αλλά τα υπόλοιπα ήταν μέτρια».
Αντίστοιχα, ορισμένες φορές οι ηγέτες των επιχειρήσεων δεν αντιλαμβάνονται πόσο επιζήμια μπορεί να γίνουν τα νοήματα των λέξεων. Πρόσφατα άκουσα τον πρόεδρο μιας πολυεθνικής να λέει σε ένα ακροατήριο, «εκτιμώ τη δουλειά της διοικητικής μας ομάδας σε κάποιες πολύ δύσκολες στιγμές». Υποψιάζομαι ότι το «εκτιμώ» δεν ήταν επ’ ουδενί η επιδοκιμασία που τους έκανε να γυρίσουν σπίτι νιώθοντας καλά για τον εαυτό τους. Θα πρέπει να είναι απολύτως σαφές στους εργαζομένους ότι τα επιτεύγματά τους αναγνωρίζονται και γιορτάζονται.
Στον χώρο εργασίας, τέτοια παραδείγματα αφθονούν. Συχνά, αυτή η παραπλανητική επικοινωνία γίνεται για να συγκαλύψει κακές ειδήσεις, αλλά αυτό δεν βοηθά τα πράγματα. Νιώθω αμήχανα όταν τα διευθυντικά στελέχη μιας εταιρείας κάνουν σχόλια όπως «Δεν τα πήγαμε τόσο άσχημα», το οποίο δεν σημαίνει ότι τα πήγαν και καλά. Ή όταν λένε «Τα πήγαμε καλύτερα από πέρυσι», ενώ το προηγούμενο έτος ήταν καταστροφή. Όταν η CEO, που ανέφερα προηγουμένως, ρωτήθηκε πώς πάνε τα πράγματα στην επιχείρησή της, η αγαπημένη της απάντηση προφανώς και ήταν: «Θα μπορούσε να είναι και χειρότερα».
Το πρόβλημα ήταν τελικά η διαφορετική ερμηνεία που δίναμε στη λέξη «αρκετά» Ανεξάρτητα από την κατάσταση, ως Πρόεδρος μιας επιχείρησης, η δουλειά σας είναι να περνάτε το μήνυμά σας: να μιλάτε με σαφήνεια και καθαρά. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι απαραίτητο.
Σε πολλές περιπτώσεις, όλα έχουν να κάνουν με το να δίνετε προσοχή στις αντιδράσεις των ανθρώπων. Μια εταιρεία η μια επιχείρηση που έχει πρόβλημα να συνδεθεί με τους ανθρώπους της όταν κάνει βόλτα στην επιχείρησή της, πρέπει να αντιληφθεί τη δυσφορία τους. Σε τέτοιες καταστάσεις, είναι σημαντικό να ακούμε περισσότερο από το να μιλάμε. Μόλις κατανοήσει τη σκοπιά του εργαζομένου, ο πρόεδρος η ο διευθύνων σύμβουλος θα βρει τα σωστά λόγια να πει.
Για να απαντήσω στις ανησυχίες του φίλου μου σχετικά με τις συνέπειες που μπορεί να έχει μια βόλτα στην επιχείρηση: Συμφωνώ ότι ίσως να μην είναι το καλύτερο που πρέπει να κάνετε αν έχετε μια κακή μέρα. Εάν συμβαίνει αυτό, κρατήστε την πόρτα κλειστή και μη μιλήσετε καθόλου. Αλλά αν πρέπει να βγείτε έξω, αποφύγετε φράσεις όπως «η χρονιά μας είναι ΟΚ».

Όπως λέει ένα παλιό τραγούδι, από τη δεκαετία του 1940, «Να δίνεις έμφαση στο θετικό / Να ξεφορτώνεσαι το αρνητικό / Να προσκολλάσαι στην κατάφαση / Και να μην μπλέκεις με το έτσι κι έτσι».

Αν το κάνετε αυτό, θα τα καταφέρετε «αρκετά» καλά!